Της Αικ.Γ.Δασκαλοπούλου
[Imtroduction 
What if one of history’s brightest flames had burned just a little longer?
The untimely death of Alexander the Great at the age of thirty-three carved an abrupt fault line in the story of the ancient world, scattering empires, cultures, and destinies that might otherwise have remained united under his vision.
Yet if Alexander had lived, if he had returned triumphant to Macedonia, expanded his dominion westward, preserved his dynasty, and reshaped the political map of three continents, the very foundations of our modern world would look strikingly different.
Imagining this path opens a window into a world both familiar and entirely transformed. A world where Greek thought, power, and identity evolve without interruption, and where the course of civilizations bends under the weight of a single life prolonged.]
Δεν υπάρχει ιστορικός, γεωστρατηγικός αναλυτής, φιλόσοφος ή απλός άνθρωπος, που να μην έχει σκεφθεί το τι θα είχε συμβεί, εάν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχε αποβιώσει εκείνη την τραγική ημέρα του 323 π.κ.ε. Εάν αυτό είχε συμβεί, ο κόσμος μας θα απήχε έτη φωτός από αυτόν όπου ζούμε σήμερα. Πάμε λοιπόν να ταξιδέψουμε, φίλοι. Πάμε σε ταξίδια διαστρικά και σε έτη φωτός μακριά, σε ένα παράλληλο, εναλλακτικό σύμπαν…
Εάν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πέθαινε στα τριάντα τρία του χρόνια, ο ελληνικός κόσμος θα είχε πάρει εντελώς διαφορετική πορεία.
Το πρώτο που, με βεβαιότητα, θα συνέβαινε, θα ήταν η συνέχιση της εκστρατείας προς Ανατολάς και Δύση.
Έχοντας σταθεροποιήσει την εξουσία του στην Ασία, ο Αλέξανδρος θα εστρέφετο πιθανότατον προς την Αραβική Χερσόνησο, ίσως και προς την Καρχηδόνα και τη Δύση, με φιλόδοξους σχεδιασμούς για έναν παγκόσμιο θαλάσσιο και χερσαίο έλεγχο.
Οι ισχυρές του βάσεις στην Ανατολή θα ενισχύοντο έτι περαιτέρω ενώ η Βαβυλώνα ή η Αλεξάνδρεια θα εξελίσσοντο σε ακόμη μεγαλύτερα διοικητικά κέντρα μίας τεράστιας αυτοκρατορίας.
Με την επιστροφή του, έστω και προσωρινή, στη Μακεδονία, η πολιτική κατάσταση εν Ελλάδι θα σταθεροποιείτο με τρόπο που θα απέτρεπε τις γνωστές σε όλους μας δραματικές εξελίξεις, όπως ο θάνατος της Ολυμπιάδος ή η άνοδος του Κασσάνδρου στον Μακεδονικό Θρόνο.
Η δυναστεία των Αργεαδών θα παρέμενε ακλόνητη υπό την άμεση επιρροή του Αλέξανδρου, ενώ η Θεσσαλονίκη ίσως να μην ιδρύετο ποτέ ή να έφερε εντελώς διαφορετικό όνομα, αφού ο σκοπός της ιδρύσεώς της ήτο άμεσα συνδεδεμένος με τον Κάσσανδρο και την επιρροή του εν Μακεδονία.
Χωρίς τον πρόωρο θάνατό του, οι ταραχές της διαδοχής δεν θα ξέσπαγαν και, κατά συνέπεια, δεν θα δημιουργούντο τα επιμέρους ελληνιστικά βασίλεια όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Των Πτολεμαίων, των Σελευκιδών, των Αντιγονιδών.
Θα υπήρχε μάλλον μια ενιαία, συγκεντρωμένη αυτοκρατορία, όπου ο Αλέξανδρος θα επιχειρούσε να συγχωνεύσει λαούς, θεσμούς και πολιτισμούς υπό μια κοινή όμως πολιτική και ίσως πρωτοφανή μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Ο ελληνισμός, αντί να εξαπλωθεί κατακερματισμένα μέσω πολλών κέντρων εξουσίας, θα απλώνετο ενιαίως μέσα από έναν κεντρικό κορμό, με την ελληνική γλώσσα, φιλοσοφία και παιδεία να αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη διεθνή επιρροή και κεντρική θέση σε όλο αυτό το οικοδόμημα.
Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, σε αυτή την εναλλακτική πλευρά της ιστορίας, δύσκολα θα κατάφερνε να αναπτυχθεί, όπως συνέβη στην πραγματικότητα.
Ένας ζωντανός και οργανωμένος ελληνικός-μακεδονικός κολοσσός στα ανατολικά και βόρεια της Ιταλίας θα περιόριζε την επέκταση της Ρώμης ή θα την έφερνε σε πολύ νωρίτερη αντιπαράθεση με την αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, μία αντιπαράθεση που η Ρώμη μάλλον δεν θα μπορούσε να κερδίσει στις απαρχές της.
Χωρίς την παρακμή των διαδόχων και την αποδυνάμωση των ελληνιστικών βασιλείων, η ρωμαϊκή κατάκτηση του ελληνικού κόσμου ίσως να μην ελάμβανε ποτέ χώρα.
Η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου, αν κατάφερνε να περάσει σε μια δεύτερη και τρίτη γενεά, θα εξελίσσετο σε έναν ενιαίο ελληνοανατολικό πολιτιστικό οργανισμό, όπου η ελληνική σκέψη θα συνδύαζε την επιστημονική ακρίβεια με την ανατολική πνευματικότητα.
Τα κέντρα μάθησης θα πολλαπλασιάζοντο, η τεχνολογία θα προοδευε πιο γρήγορα και ο κόσμος, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, θα έφερε πολύ πιο έντονο ελληνικό στίγμα.
Ίσως ο χριστιανισμός να μην είχε την ίδια πορεία, ίσως η Ευρώπη να είχε οργανωθεί διαφορετικά, και πιθανότατα ο σύγχρονος πολιτισμός να ήτο βαθύτατα επηρεασμένος από μια διαχρονική, ισχυρή ελληνική παράδοση που δεν θα είχε ποτέ κατακτηθεί, ούτε αποδυναμωθεί.
Σε μια τέτοια, εναλλακτική τροπή της ιστορίας, ο ελληνισμός δεν θα ήτο μία πολιτιστική μνήμη ή μια κληρονομιά λογίων, αλλά μια ζώσα υπαρκτή υπερδύναμις, που θα συνέχιζε, μέχρι και σήμερα, να καθορίζει την πολιτική, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και την ταυτότητα ενός τεράστιου μέρους του κόσμου.
Εικόνα: Διαδίκτυον : Η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου όπως ήταν όταν αυτός απεβίωσε.
