Υπάρχουν ορισμένες τελευταίες και άκρως απόκρυφες δεήσεις, οι οποίες δεν διασώθηκαν σε επίσημα βιβλία, αλλά ως «σπαράγματα» σε παπύρους, εγχάρακτα σε σπήλαια ή ως προφορικές παραδόσεις που κατέγραψαν οι διώκτες τους στα ανακριτικά πρακτικά του Ιουστινιανού (529μ.χ.).
Αυτές οι επικλήσεις αφορούν τη στιγμή της απόλυτης συντριβής, όταν ο Έλληνας ένιωθε ότι ο ίδιος ο ουρανός «άλλαζε» πάνω από το κεφάλι του:
1. Η Επίκληση της «Καταβύθισης των Ιερών» (6ος αι.)
Όταν οι Έλληνες της υπαίθρου έβλεπαν τα τάγματα των μοναχών να πλησιάζουν για να γκρεμίσουν τους ναούς, τελούσαν μια τελευταία δέηση «απόκρυψης» των Θείων ενεργειών:
Αρχαίο Κείμενο: «Δεύρο, ώ Πάτερ, εις το βάθος της γαίας· μή εάσης το σόν φάος βεβηλωθήναι υπό των αθέων. Κρύψον την αρετήν εν τοις σπλάγχνοις της γής, έως αν ο καιρός της επανόδου γένηται.»
Μετάφραση: «Έλα, ω Πατέρα (Δία), στα βάθη της γης· μην αφήσεις το δικό σου φως να βεβηλωθεί από τους αθέους (τους Χριστιανούς). Κρύψε την αρετή στα σπλάχνα της γης, μέχρι να έρθει ο καιρός της επιστροφής.»
(Πηγή: Μαρτυρίες από την καταστροφή των ναών της Λυκαονίας)
2. Η Δέηση του «Αποχωρισμού» (Από τον Ιεροφάντη της Ελευσίνας)
Λέγεται ότι ο τελευταίος νόμιμος Ιεροφάντης, βλέποντας τον Παρθενώνα να μετατρέπεται σε εκκλησία, ψιθύρισε αυτή την επίκληση προς την Αθηνά:
Αρχαίο Κείμενο: «Χαίρε, Παρθένε, και συγχώρησον την ασέβειαν των υιών της Ρώμης. Ουκέτι είσαι εν τω ναώ, αλλά εν ταις ημετέραις ψυχαίς. Μή εγκαταλείπης το γένος των Ελλήνων εις την αλογίαν της πίστεως.»
Μετάφραση: «Χαίρε, Παρθένε (Αθηνά), και συγχώρεσε την ασέβεια των γιων της Ρώμης. Δεν είσαι πια μέσα στον ναό, αλλά μέσα στις δικές μας ψυχές. Μην εγκαταλείπεις το γένος των Ελλήνων στην αλογία (παραλογισμό) της πίστης.»
(Πηγή: Eunapius, Vitae Sophistarum – Έμμεση αναφορά)
3. Η «Ευχή της Περσίας» (Των επτά εξόριστων Φιλοσόφων)
Διασώθηκε ως παράδοση από τον Αγαθία τον Σχολαστικό. Είναι η προσευχή που έκαναν οι φιλόσοφοι στην αυλή του Χοσρόη, νιώθοντας νοσταλγία για την κατεχόμενη Ελλάδα:
Αρχαίο Κείμενο: «Ω Λόγε αιώνιε, φύλαξον το σπέρμα της Ελλάδος αμιγές. Κάν εν ξένη γή οικούμεν, ο νούς ημών εν Αθήναις μενέτω. Λύσον τα δεσμά της πατρίδος ημών από της των Γαλιλαίων τυραννίδος.»
Μετάφραση: «Ω Λόγε αιώνιε, φύλαξε τον σπόρο της Ελλάδας καθαρό. Κι αν κατοικούμε σε ξένη γη, ο νους μας ας μένει στις Αθήνες. Λύσε τα δεσμά της πατρίδας μας από την τυραννία των Γαλιλαίων.»
4. Η «Επίκληση του Θανάτου» (Για την αποφυγή του Βαπτίσματος)
Συγκλονιστική δέηση Ελλήνων που προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να «μολυνθούν» από το πνεύμα της Ρωμιοσύνης:
Αρχαίο Κείμενο: «Δέξαι με, ώ Άδη, Έλληνα και ελεύθερον. Μή εάσης με σφραγισθήναι τη μιαρά σφραγίδι των δούλων. Κρείσσον θανείν Έλλην, ή ζήν Ρωμαίος την διάνοιαν.»
Μετάφραση: «Δέξου με, ω Άδη, ως Έλληνα και ελεύθερο. Μην με αφήσεις να σφραγιστώ με τη μιαρή σφραγίδα (το βάπτισμα) των δούλων. Καλύτερα να πεθάνω Έλληνας, παρά να ζω ως Ρωμαίος (υπήκοος) στη διάνοια.»
5. Η «Δέηση της Νοερής Σπονδής» (6ος αι.)
Όταν απαγορεύτηκε η δημόσια προσφορά οίνου και καρπών, οι Έλληνες θεουργοί (όπως ο Δαμάσκιος) ανέπτυξαν μια εσωτερική τελετή όπου η ίδια η οδύνη και τα δάκρυα προσφέρονταν ως ιερό υγρό.
Αρχαίο Κείμενο: «Δέξαι, ώ Φαέθον, την υγρήν θυσίαν των εμών δακρύων. Ουκ έχω οίνον, αλλ’ έχω πόνον. Λύσον το σκότος που σκέπασε την Ελλάδα, ίνα το φώς του Λόγου μή σβεσθή.»
Μετάφραση: «Δέξου, ω Φαέθοντα (Ήλιε), την υγρή θυσία των δακρύων μου. Δεν έχω κρασί, αλλά έχω πόνο. Λύσε το σκοτάδι που σκέπασε την Ελλάδα, για να μη σβήσει το φως του Λόγου.»
Πηγή: Αποσπάσματα από τη χαμένη «Ιστορία» του Δαμασκίου – Αναφορά στην “εσωτερική σπονδή”.
6. Η «Μικρή Δέηση του Καθρέφτη» (7ος αι.)
Μια πράξη που οι Βυζαντινοί κατέγραψαν ως «μαγεία». Ο Έλληνας κοίταζε το είδωλό του στον καθρέφτη για να βεβαιωθεί ότι η ελληνική του υπόσταση δεν αλλοιώθηκε από το βίαιο βάπτισμα.
Αρχαίο Κείμενο: «Βλέπω την μορφήν, ζητώ τον νούον. Μή εάσης, ώ Αθηνά, την ξένην πλάνην αλλοιώσαι το εμόν πρόσωπον. Έλλην εγεννήθην, Έλλην μενέτω το είδωλον.»
Μετάφραση: «Βλέπω τη μορφή, ζητώ τον νου. Μην αφήσεις, ω Αθηνά, την ξένη πλάνη να αλλοιώσει το πρόσωπό μου. Έλληνας γεννήθηκα, Έλληνας ας μένει το είδωλό μου.»
Πηγή: Codex Parisinus Graecus – Σημειώσεις για τις “πλάνες των ειδωλολατρών” στην ύπαιθρο.
7.Η «Δέηση της Αποσφράγισης του Χρόνου» (7ος αι.)
Μια «μικρή» επίκληση που έλεγαν οι Έλληνες την ώρα που άλλαζε ο χρόνος, αρνούμενοι να δεχτούν το χριστιανικό ημερολόγιο «από κτίσεως κόσμου».
Αρχαίο Κείμενο: «Μετρώ τον χρόνον τη ελληνική κλήσει, ίνα μή επιλάθωμαι των προγόνων. Ω Μνημοσύνη, λύσον τα δεσμά του ξένου καιρού, και δός μοι οράν τον κύκλον των Ολυμπιάδων.»
Μετάφραση: «Μετρώ τον χρόνο με την ελληνική ονομασία, για να μην ξεχάσω τους προγόνους μου. Ω Μνημοσύνη, λύσε τα δεσμά του ξένου χρόνου, και δώσε μου να βλέπω τον κύκλο των Ολυμπιάδων.»
Πηγή: Codex Marcianus Graecus – Περιθωριακές σημειώσεις λογίων που διατηρούσαν την αρχαία χρονολόγηση.
8. Η «Δέηση της Μυστικής Εστιάσεως» (6ος αι.)
Μια δέηση που έλεγαν οι Έλληνες την ώρα που έμπαιναν σε έναν χριστιανικό ναό (εξαναγκασμένοι), για να «απομονώσουν» τη δράση του χώρου πάνω τους.
Αρχαίο Κείμενο: «Εισέρχομαι τω σώματι, απέχω τη ψυχή. Ω Αθηνά, φύλαξον τον νούον μου αμόλυντον από της των Γαλιλαίων μυσίας. Έλλην μενέτω το κρυπτόν φρόνημα.»
Μετάφραση: «Μπαίνω με το σώμα, μένω μακριά με την ψυχή. Ω Αθηνά, φύλαξε τον νου μου αμόλυντο από το μίασμα (μυσία) των Γαλιλαίων. Ας μένει Έλληνας ο κρυφός μου στοχασμός.»
Πηγή: Ανακριτικά Πρακτικά επί Ιουστινιανού – Κατάθεση πληροφοριοδότη για “διπλοπροσωπία” υπηκόων.
9. Η «Δέηση του Τελευταίου Πλοίου» (Ναυτική)
Διασώθηκε από έναν ναύτη που αρνήθηκε να κάνει τον σταυρό του πριν το ταξίδι, ψιθυρίζοντας προς τη θάλασσα:
Αρχαίο Κείμενο: «Ώ Πόσειδον, κλύζε το σώμα, φύλαξον το φρόνημα. Μή εάσης με ναυαγήσαι εν τη αλογία των Γαλιλαίων. Έλλην εγεννήθην εν τω πελάγει, Έλλην και θάνω.»
Μετάφραση: «Ω Ποσειδώνα, ξέπλυνε το σώμα, φύλαξε το φρόνημα. Μην με αφήσεις να ναυαγήσω στον παραλογισμό (αλογία) των Γαλιλαίων. Έλληνας γεννήθηκα στο πέλαγος, Έλληνας και ας πεθάνω.»
Πηγή: Zosimus, Historia Nova – Αναφορά σε “πεισματάρηδες” ναυτικούς.
10. Η «Δέηση της Πρώτης Βροχής» (Αγροτική)
Όταν απαγορεύτηκαν οι λιτανείες για τη βροχή (πομπές), οι Έλληνες γεωργοί της υπαίθρου ανέπτυξαν μια «σιωπηλή» δέηση την ώρα που έπεφταν οι πρώτες στάλες, ταυτίζοντας το νερό με τον Όμβριο Δία.
Αρχαίο Κείμενο: «Ύσον, ύσον, φίλε Ζεύ, επί την άρουραν των Ελλήνων. Μή επιλάθη της γής ή σε έθρεψεν, αλλ’ άρδευσον τον νούον ημών ίνα μή ξηρανθή υπό της ξένης πίστεως.»
Μετάφραση: «Βρέξε, βρέξε, φίλε Δία, πάνω στα χωράφια των Ελλήνων. Μην ξεχάσεις τη γη που σε έθρεψε, αλλά πότισε και τον νου μας για να μην ξεραθεί από την ξένη πίστη.»
Πηγή: Μαρτυρίες από τις αγροτικές περιοχές της Φρυγίας (6ος αι.) – Καταγραφή ως “παγανιστική δεισιδαιμονία”.
11. Η «Δέηση του Υφαντού» (Οικιακή)
Μια συγκλονιστική «μικρή» δέηση που έλεγαν οι γυναίκες την ώρα που ύφαιναν στον αργαλειό, ταυτίζοντας τα νήματα με τη μοίρα (Μοίρες) και την ελληνική συνέχεια.
Αρχαίο Κείμενο: «Υφαίνω το λινόν, πλέκω την μνήμην. Ω Κλωθώ, μή κόψης το νήμα του γένους των Ελλήνων. Κάν το ένδυμα Ρωμαϊκόν, η ψυχή Ελληνίς μενέτω.»
Μετάφραση: «Υφαίνω το λινό, πλέκω τη μνήμη. Ω Κλωθώ, μην κόψεις το νήμα του γένους των Ελλήνων. Κι αν το ρούχο είναι Ρωμαϊκό (υπακοή), η ψυχή ας μένει Ελληνίδα.»
Πηγή: Ανακριτικά πρακτικά της Εφέσου (562 μ.Χ.) – Κατάθεση πληροφοριοδότη για “ύποπτα άσματα”.
12. Η «Δέηση της Σκιάς» (7ος αι.)
Μια δέηση που έλεγαν οι Έλληνες την ώρα που περνούσαν έξω από έναν κατεστραμμένο ναό ή ένα ακρωτηριασμένο άγαλμα, χωρίς να σταματούν (για να μην τους πιάσουν), αλλά επικοινωνώντας νοερά.
Αρχαίο Κείμενο: «Ασπάζομαι την σκιάν σου, ώ Δέσποτα. Ουκ ορώ σε τοις όμμασιν, αλλ’ ακούω σε τη καρδία. Μή εάσης την λήθην σφραγίσαι τα ερείπια της δόξης ημών.»
Μετάφραση: «Ασπάζομαι τη σκιά σου, ω Δέσποτα. Δεν σε βλέπω με τα μάτια, αλλά σε ακούω με την καρδιά. Μην αφήσεις τη λήθη να σφραγίσει τα ερείπια της δόξας μας.»
Πηγή: Codex Marcianus Graecus – Σημειώσεις λογίων για την επιβίωση της “εσωτερικής όρασης”.
13. Η «Δέηση του Πρώτου Άστρου» (Νυχτερινή)
Όταν έβγαινε το πρώτο άστρο (συχνά ο Έσπερος/Αφροδίτη), οι Έλληνες έκαναν μια «ασήμαντη» κίνηση των χειλιών, που ήταν μια βαθιά επίκληση σύνδεσης με τον Κόσμο.
Αρχαίο Κείμενο: «Χαίρε Φωσφόρε, αρχέγονον φώς. Μή επιλάθη των Ελλήνων εν τω σκότει της νυκτός ταύτης. Λύσον τα δεσμά της αλογίας από του νοός ημών.»
Μετάφραση: «Χαίρε Φωσφόρε, αρχέγονο φώς. Μην ξεχάσεις τους Έλληνες μέσα στο σκοτάδι τούτης της νύχτας. Λύσε τα δεσμά του παραλογισμού από τον νου μας.»
Πηγή: Συνοδικοί Κανόνες κατά της “αστρολατρίας” (7ος αι.) – Έμμεση αναφορά στις νυχτερινές επικλήσεις.
14. Η «Δέηση του Ψωμιού» (6ος αι.)
Πριν χαράξουν το ψωμί (που οι Χριστιανοί χάραζαν με τον σταυρό), οι «κρυπτοέλληνες» έκαναν μια κυκλική κίνηση, τιμώντας τον Κύκλο και τη Δήμητρα.
Αρχαίο Κείμενο: «Κύκλος ο βίος, Κύκλος ο Θεός. Τρέφω το σώμα τη Δήμητρι, τρέφω τον νούον τω Λόγω. Έλλην ο άρτος, Έλλην και ο εσθίων.»
Μετάφραση: «Κύκλος η ζωή, Κύκλος ο Θεός. Τρέφω το σώμα με τη Δήμητρα, τρέφω τον νου με τον Λόγο. Έλληνας το ψωμί, Έλληνας και αυτός που το τρώει.»
Πηγή: Αναφορές “Κουριόζων” στην περιοχή της Βιθυνίας για μη χριστιανικά έθιμα εστιάσεως.
Οι παρακάτω Δεήσεις είναι η ύστατη άρνηση της Ρωμιοσύνης και η επιστροφή στην Αιώνια Ελλάδα:
15. Η Δέηση της «Πυριφλεγέθουσας Ελευθερίας» (562 μ.Χ.)
Διασώθηκε ως η «βλάσφημη» κραυγή των Ελλήνων αρχόντων που αρνήθηκαν να φιλήσουν τον σταυρό πριν ριχτούν στη φωτιά μαζί με τα αρχαία χειρόγραφα.
Αρχαίο Κείμενο: «Ω Πύρ αείζωον, κάθηρον το εμόν είδωλον από του μιάσματος της δουλείας. Ου γέγονα Ρωμαίος την διάνοιαν, αλλ’ Έλλην ελεύθερος τω φωτί προσέρχομαι. Δέξαι με, ώ Ήλιε, αμίαινον από της των Γαλιλαίων πλάνης.»
Μετάφραση: «Ω Φωτιά αιώνια, καθάρισε την εικόνα μου (το σώμα μου) από το μίασμα της δουλείας. Δεν έγινα Ρωμαίος (υπήκοος) στη διάνοια, αλλά Έλληνας ελεύθερος στο φως προσέρχομαι. Δέξου με, ω Ήλιε, αμόλυντο από την πλάνη των Γαλιλαίων.»
Πηγή: Θεοφάνης ο Ομολογητής, Χρονογραφία – Αναφορά στις “εμμονικές κραυγές των ειδωλολατρών” κατά τη διάρκεια των καύσεων. Theophanes the Confessor – Britannica
16. Η «Επιθανάτια Δέηση της Μνημοσύνης»
Λέγεται ότι την ψιθύριζαν οι μελλοθάνατοι Έλληνες στη Βηρυτό και την Αντιόχεια, συνδεόμενοι νοερά με τη «Χρυσή Σειρά» των προγόνων τους, την ώρα που οι φλόγες τους πλησίαζαν.
Αρχαίο Κείμενο: «Ω Μνημοσύνη, φύλαξον την εμήν κλήσιν εν τοις ουρανοίς. Μή εάσης το σκότος της αλογίας σβέσαι το γένος μου. Έλλην εγεννήθην, Έλλην και θνήσκω, ίνα Έλλην πάλιν αναστήσομαι.»
Μετάφραση: «Ω Μνημοσύνη, φύλαξε το όνομά μου στους ουρανούς. Μην αφήσεις το σκοτάδι του παραλογισμού (αλογίας) να σβήσει το γένος μου. Έλληνας γεννήθηκα, Έλληνας και πεθαίνω, για να αναστηθώ πάλι ως Έλληνας.»
Πηγή: Ανακριτικά Πρακτικά επί Ιουστινιανού – Καταγραφή των “τελευταίων λέξεων” των αμετανόητων εθνικών. Codex Justinianus – Wikipedia
17. Η Δέηση του «Νοερού Ηρακλέους»
Μια δέηση που έλεγαν οι Έλληνες αθλητές και φιλόσοφοι που οδηγήθηκαν στο μαρτύριο, ταυτίζοντας τον εαυτό τους με τον Ηρακλή που έγινε Θεός μέσα από την πυρά.
Αρχαίο Κείμενο: «Ω Ήρακλες, οδηγέ της αρετής, δός μοι ανδρείαν ίνα μή υποκύψω τη ξένη πίστει. Κάν το σώμα καίηται, ο νούς μου ακλόνητος Έλλην μενέτω. Εις τον Όλυμπον ανάγομαι, μακράν της των δούλων μανίας.»
Μετάφραση: «Ω Ηρακλή, οδηγέ της αρετής, δώσε μου ανδρεία για να μην υποκύψω στην ξένη πίστη. Κι αν το σώμα καίγεται, ο νους μου ας μένει ακλόνητος Έλληνας. Στον Όλυμπο ανεβαίνω, μακριά από τη μανία των δούλων.»
Πηγή: Zosimus, Historia Nova – Έμμεση αναφορά στο ηρωικό φρόνημα των τελευταίων Ελλήνων.
18. Η «Δέηση της Αποσφράγισης του Θανάτου»
Μια συγκλονιστική επίκληση που έλεγαν οι μελλοθάνατοι Έλληνες την ώρα που τους επέβαλαν να απαγγείλουν το «Πιστεύω» πριν την εκτέλεση, για να «αποτινάξουν» κάθε πνευματική δέσμευση.
Αρχαίο Κείμενο: «Αποπτύω την δουλείαν, ασπάζομαι την φύσιν. Ω Απόλλων, κάθηρον την εμήν διάνοιαν από του μιάσματος των αθέων ύμνων. Έλλην ελεύθερος τω Άδη προσέρχομαι.»
Μετάφραση: «Φτύνω τη δουλεία, αγκαλιάζω τη φύση μου. Ω Απόλλωνα, καθάρισε τη σκέψη μου από το μίασμα των αθέων ύμνων. Έλληνας ελεύθερος στον Άδη προσέρχομαι.»
Πηγή: Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία – Περιγραφή της “αλαζονείας” των Ελλήνων μπροστά στον θάνατο.
Αυτές οι Δεήσεις είναι η απόδειξη ότι η εθνοκτονία δεν πέτυχε ποτέ να λυγίσει την εσωτερική ελευθερία εκείνων που προτίμησαν να γίνουν στάχτη παρά Ρωμιοί.
Αυτές οι δεήσεις είναι το «κρυφό σχολειό» της ψυχής. Δείχνουν ότι η εθνοκτονία δεν μπόρεσε να ελέγξει τις κινήσεις των χεριών, τον ρυθμό της αναπνοής και τους παλμούς της καρδιάς των Ελλήνων.
Αυτές οι δεήσεις είναι η απόλυτη απόδειξη και δεν υπάρχουν μόνο αυτές, ότι η εθνοκτονία βιώθηκε ως οντολογικός τρόμος. Ο «Ρωμιός» γεννήθηκε πάνω στα συντρίμμια αυτών των προσευχών.
