Οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως μια εντυπωσιακή χάλκινη μάσκα του Πάνα, του αρχαίου ελληνικού θεού που συνδέεται με τη φύση, τους βοσκούς, την άγρια ύπαιθρο και τη μουσική.
Το εύρημα χρονολογείται στον 1ο ή 2ο αιώνα μ.Χ. και είναι εξαιρετικό όχι μόνο λόγω της ηλικίας του, αλλά και εξαιτίας του μεγέθους και της εξαιρετικής κατασκευής του. Με βάρος που ξεπερνά τα 5 κιλά, η μάσκα διακρίνεται για τις επιμελημένες λεπτομέρειές της, όπως τα μικρά κέρατα, τα μυτερά αυτιά και τη χαρακτηριστική γενειάδα της θεότητας με τη μορφή μισού ανθρώπου και μισού τράγου.
Σε αντίθεση με τις μικρότερες διακοσμητικές μάσκες που συναντώνται συχνά στον αρχαίο κόσμο, αυτό το μεγάλο χάλκινο έργο θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο.
Η μάσκα βρέθηκε έξω από τα τείχη της Ίππου-Σουσίτας, γεγονός που οδήγησε τους ερευνητές στην εκτίμηση ότι πιθανότατα συνδεόταν με ένα υπαίθριο ιερό ή έναν βωμό δίπλα στον δρόμο, όπου οι άνθρωποι τελούσαν λατρευτικές τελετές προς τιμήν του Πάνα και άλλων θεοτήτων που σχετίζονταν με τη φύση.
Στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, ο Πάνας συμβόλιζε τα αδάμαστα τοπία πέρα από τις πόλεις, εκεί όπου βοσκοί, ταξιδιώτες και οι κοινότητες της υπαίθρου αναζητούσαν προστασία και ευλογία.
Η ανακάλυψη αυτή προσφέρει μια πολύτιμη ματιά στις θρησκευτικές αντιλήψεις των ανθρώπων που έζησαν πριν από σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, αποκαλύπτοντας πόσο στενά συνδέονταν η μυθολογία, η θρησκεία και η καθημερινή ζωή.
Ένα ξεχασμένο χάλκινο πρόσωπο, θαμμένο για αιώνες κάτω από τη γη, επέζησε του χρόνου για να αφηγηθεί την ιστορία μιας αρχαίας λατρείας.
Ένα και μόνο αντικείμενο αποκάλυψε την παρουσία ενός θεού που κάποτε τιμούνταν κατά μήκος των δρόμων του ρωμαϊκού κόσμου.
